در اين دهري كه جز سختي ندارد
خوشا هركس بدين دنيا نيايد
ز بس فرياد كردم اي خلايق
گلويم پاره شد جانم درآمد
كه اي مردم دگر مردم بدانيد
ولي كو آدمي كين را بداند
كه مقصود از خدا يعني به خود آ
به خود آ تا خدا جلوه نمايد
يكي گويد كه كفر است آنچه گويي
يكي بالاي منبر خطبه خواند
ز دنيا تا قيامت وعده ي نار
به گوش ما همي قرآن سر آيد
بدانيد اي عروسك هاي خاكي
كه اين افسانه ها روزي سرآيد
ز ترس مرگ ما را چند كشتند
كه در جنت جواني مژده آيد
چه خوش گفتست خيام اين رباعي
جواني هركه خواهد باده بايد
كسي گيرد خطا بر نظم يوسف
كه تفكيك هر از بر هم نداند
+ نوشته شده در چهارشنبه هفدهم فروردین 1390ساعت 17:36 توسط yousef
|
از زندگی سیرم ولی با زندگان سر می کنم
فریاد مستی سردهم گوش فلک کر می کنم
عشق آمد و شوریده سر گشتم در این ماتمکده
دیوانه و مجنون که نه از دیو بدتر می کنم
در حسرت میخانه ام با آسمان بیگانه ام
سر بر زمین بنهاده ام سُبحانَ ساغر می کنم
در جمع مستان مست می با صوفیان عرفان نی
گر با خدا همدم شوم آیاتش از بر می کنم
بالا نشینی تا به کی پستی و خواری تا کجا
بالا و پایین را دگر با هم برابر می کنم
در جست و جوی کعبه ام بتخانه می بینم در آن
دیر و کنشت و دخمه را گیرم که باور می کنم
سودی نشد حاصل از این بازیچه هایت در زمین
پس می نشینم در کمین اعطایت ابتر می کنم
با من بگو اسرار دین ورنه به گوش آن و این
وصف خدا را اینچنین بالای منبر می کنم
از ما خطا از او عطا از ما جفا از او شفا
با آه و افغان و دعا چشمانتان تر می کنم
حالا به مکر مهتری برپا کنم افسونگری
با سحر و با جادوگری آحادتان خر می کنم
+ نوشته شده در یکشنبه هشتم اسفند 1389ساعت 18:41 توسط yousef
|
من خوابم و بيدارم،من مستم و هشيارم
من عاقل و ديوانه،من دزدم و عيارم
من كافر و لامذهب،بانگ ارني بر لب
گر آتش بر داري،ديريست كه بر دارم
با من ز حقيقت گو،از زير مگو از رو
تا زير و زبر گردد،افكار فسون بارم
بس جلوه گري كردي،درمان كه نئي دردي
پس آنچه كه مي دانم،مي گويم و حق دارم
تو شيفته ي نامي،در دست تو هم جامي
تو حاشيه ي هستي،من نقطه ي پرگارم
تو آتش سوزاني،كبريت فروزاني
من هيزمم و سوزم،جز اين نبود كارم
+ نوشته شده در چهارشنبه ششم بهمن 1389ساعت 3:43 توسط yousef
|
عاشقانه در عذابم
عابري گم كرده راهم
راه پيش و پس ندارم
تا به كي بايد جدايي
داد و بيداد از زمانه
ناله گشته هر ترانه
گريه هاي مخفيانه
كي رسد روز رهايي
خنده بر لب ديده گريان
سوز سرما لخت و عريان
باده بر كف توبه گويان
مي نشينم تا بيايي
آب دريا شعله ور شد
كوه ها زير و زبر شد
ساربان هم در بدر شد
جلوه ي روز نهايي
جنت از حوري و غلمان
دوزخ از شلاق و زندان
پر شده تا اينكه انسان
گم شود در اين دو راهي
تو صراط مستقيمي
تو خداوند رحيمي
يا كه شيطان رجيمي
كس نمي داند كدامي
در جواب اين معما
كس نگويد پاسخ ما
من كه خود مي دانم اما
من خدا يا تو خدايي
+ نوشته شده در یکشنبه چهاردهم آذر 1389ساعت 15:17 توسط yousef
|
پادشاه سوري و زنداني دربار خوش
مست و سرگردان به گرد نقطه ي پرگار خوش
خوش خط و خالان چه شوخ اند و خمار و خنده رو
ما خطا كاريم پس بر ما بود اخطار خوش
من خدايي خدا را گر گواهي مي دهم
تا كه تنها مي شوم هر دم ره انكار خوش
نه مسلمانم نه كافر نه نصاري نه جهود
بر در و ديوار خانه كوبه ي بزمار خوش
فكر انسان در خرابي و تباهي مخترع
بازجويي كردن و تفتيش اين افكار خوش
در دكان دين و مذهب زاهدان غش مي كنند
فتنه و آدم فروشي هم در اين بازار خوش
زندگي را مردن است و اين جهان هم بي بقا
با دم گرم مسيحا زنده و مردار خوش
من نه خاكم من نه آبم من نه آتش من نه باد
من همان منصور حلاجم كه سر بر دار خوش
يوسفا در جمع ياران كمتر از خود گو سخن
مولوي و خواجه حافظ سعدي و عطار خوش
نام خيام از قلم افتاد و من شرمنده ام
آن رباعي هاي ناب و ساغر و خمار خوش
+ نوشته شده در سه شنبه نهم آذر 1389ساعت 19:58 توسط yousef
|
فانوس دريايي بگو،تنها و سرگردان چرا؟
رويت به سوي ناكجا،دنبال گمراهان چرا؟
يار همه بودي ولي،بي ياور و بي همدمي
يك عمر با دريا شدي،همخانه ي طوفان چرا؟
آمد ز درياهاي دور،آن كشتي گم كرده ره
لايق ندانستي شود،يك شب تو را مهمان چرا؟
تنهاييت را با كسي،قسمت نكردي تا ابد
روشن كن اين افسانه را،در خود شدي پنهان چرا؟
هر شب تماشا مي كنم،تكرار چشمك هاي تو
كاري بكن حرفي بزن،قهري تو با ياران چرا؟
آواره كن بيچاره كن،اين رهروان نابلد
روشن كن اطراف خودت،با ما بمان آنان چرا؟
+ نوشته شده در یکشنبه هفتم آذر 1389ساعت 5:21 توسط yousef
|
چه دلتنگم برايت بي نهايت
از اين دوري ندارم من شكايت
فقط خواهم به يادم شب نخوابي
اگرچه خواهشم باشد جسارت
جسارت مي كنم آري وليكن
ز لطفت بخششي كن اين حماقت
نخوابيدن كه جرم عاشقان است
تو كه معشوقه اي جانم فدايت
به جرم عاشقي دل گشته محكوم
تو زندان باني و من در اسارت
براي گفتن و ابراز اين عشق
تو خود داني ندارم من شهامت
+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم آبان 1389ساعت 23:2 توسط yousef
|
بال پروازت شكستست و اميدت نا اميد
با خودت گويي كه آيا مي توان زينجا پريد
مي كشيدي لاشه ي خود را به وادي فنا
تا كه چشم رهگذاري حال زارت را بديد
در گمانت قاتل جانت ورا پنداشتي
صد عجب آمد به بالينت به فريادت رسيد
روزگار از خشم و از رحم است بر گرد مدار
زندگي اين است گاهي تيره و گاهي سپيد
اين تناقض ها ندارد خاتمه بس كن دگر
يوسفا وا گو چه شد آن مرغ آيا پر كشيد
پركشيد اما پرش را يادگاري جا گذاشت
راز پرواز از قفس را مي توان ارزان خريد
مرغ دريايي كنار بركه مي ميرد دريغ
تا ز دريا شد جدا در دم ز دنيا دل بريد
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم مهر 1389ساعت 15:55 توسط yousef
|
كنم آغاز دفتر را ز اشك ...
تا كه شايد باز گويم راز اشك ...
اشك چشمم مشك دل را پر كند ...
دل ز عشقت قطره ها را در كند ...
دل اگر از اشك عشقت سير شد ...
يا كه روزم تيره همچون قير شد ...
راحت دنيا به رويم شد عذاب ...
جام نوشينم شكسته بي شراب ...
ترك اشك و عشق تو بر من حرام ...
اينچنين گر من كنم نبود مرام ...
قطره ي اشكم شهابي در به در ...
كهكشاني گشته اين چشمان تر ...
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم مهر 1389ساعت 18:55 توسط yousef
|
با سلام خدمت همه ی دوستان ؛
داستانی که براتون میذارم یک واقعیت که واسه من اتفاق افتاده البته این داستان و به شعر هم گفتم
که بعدا واستون میذارم ترجیح میدم اول داستانشو بخونید :
مستقيم...
مستقيم...
مستقيم...
اين تنها طنيني بود كه در آن تنهايي تنفر انگيز،در آن تاريكي توهم زا،از تنگناي گلوي
مردي تنومند ....
ادامه مطلب
+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم مهر 1389ساعت 16:23 توسط yousef
|
